«عدهای هم در بین ما، دلخوشاند به روشنتر بودنِ خویش که شاید روی دیگر ابلهتر بودن باشد. اینان مفتخرند به این که: دیپلمشان ریاضی است. کفتربازی نکردهاند. اسم و زندگینامهی صدوپنجاه کارگردان سینما را بلدند. راجع به دیالکتیکِ هگل یک چیزهایی شنیدهاند. از لیلا فروهر بدشان میآید. به موتزارت عشق میورزند. میدانند که «تولدی دیگر» سرودهی فروغ فرخزاد است و احمد شاملو در سال ۱۳۳۲ بهخاطر فعالیتهای سیاسی، مدت کوتاهی در زندان بوده و ارسطو شاگرد افلاطون بوده (نه برعکس) و سالوادور دالی و لورکا با هم همکلاسی بودهاند و… دیگر چه بگویم؟ اینها همهی ناتوانیها و دلخوشیهای این نسل است. آن هم کسانی از این نسل که احتمالاً اندیشمندترند.» از دُرّابِ مخدوشِ محسنِ نامجو. من در طول عمرم آهنگ های زیادی گوش کردم و سبک های زیادی رو دیدم اما هیچ وقت به اون درجه نرسیدم که طرفداران محسن نامجو رو درک کنم شاید آینده ی موسیقی برای اوناست :/ اما همون طور که اعتقاد دارم هر آدم بدی هم میتونه حداقل یه ویژگی مثبت داشته باشه ، اعتقاد دارم آهنگ "ساربان"ش فوق العاده ست. اگه دلتون گرفته حتما قطعه ی "صنما جفا رها کن" ر

اون سری تمام با یکی از دوستان رفته بودم جمهوری خرید . گفت : بریم یه چیزی بخوریم..گفتم :بریم پیتزا داوود! اولش قبول نکرد. گفتم: اولین پیتزایی تهرانه در ضمن شما تو گوگل پیتزا بزن کلمه ی پیشنهادی بعدیش داووده! تازه تو راه کلی تعریف کردم گفتم همون طور که مک دونالد نوشابه هاشو فری ریفل میده اینجا هم آقا داوود هر چند بار که بخوای کالباس رایگان میده و کیفیتش در حد سالامی هست ! اینو گفتم ورق برگشت :) گفت بریم...رسیدیم با تعجب و تحقیر گفت اینه گفتم آره پیتزای چی میخوای؟!اینم بگم هر پیتزایی انتخاب کنی فقط همون کالباس رو میریزه با یه پنیر که بیشتر میخوره پنیر گودا باشه :)))) در کمال ناباوری گفت نه! این خیلی سگ پزه و اینجا بود که میشن فیلد شدم و این بار هم داوود مارو نطلبید... هر وقت از خیابون نوفل لوشاتو رد میشم دلم واسه ی پیتزا داوود پر میکشه از اونجایی که به نظر من سخت ترین بخش تنهایی ، تنها غذا خوردنه اصلا به دل من نمیچسبه تنهایی برم اونجا پیتزا بخورم تازه یکم هم میترسم :))) برای همین کلا این روزا هر کسی رو میبینم میگم بیا بریم داوود مهمون من حتی توی این شرایط هم کسی رو پیدا نکردم :| کاش یک

امروز توی مترو طبق معمول هدفون تو گوشم بود بر خلاف اینکه پلی لیستی رو باز کنم رفتم تو بخش همه آهنگ ها ، یکیو پخش کردم و تیک شافل رو هم زدم طبق معمول آهنگ های تکراری پلی شدند تا اینکه شما پخش شدی اولش بهتون خندیدم راستش توی نگاه اول خیلی صدا هاتون مسخره بود پیش خودم فکر کردم سازنده ی شما واقعا چه هدفی داشته همچین آهنگی رو ساخته و حتی پخش کرده... یکم گذشت عمیق تر شدم بهت گوش دادم حس کردم خیلی تنهایی اخه میون این همه آهنگ کی میاد به تو گوش بده. از اونجایی که ما آدما یه چیزیو یا از روی نیاز یا از روی ترحم دوست داریم دلم خواست دوستت داشته باشم من اگه یه آهنگ بودم طبیعی بود بیشتر از هر چیزی به دو تا گوش واسه شنیده شدن نیاز داشتم من بهت گوش دادم... بار ها شده یه آهنگ اشک آدمو واسه زنده کردن خاطرات دربیاره اما تو به خاطر خودت اشکمو درآوردی این دومین بار بود تو مکان عمومی گریه ام گرفت. من خیلی تنهام نه به اندازه ی تو حس کردم مدت هاست منتظر یکی بودی که یکی بیاد درکت کنه کم کم متوجه شدم سازنده ی تو یه نابغه بوده که تونست بدون کلام ، بدون ساز های دلنشین ، حتی بدون ملودی منو محو آهنگش که تو باشی کن

خیلی وقت ها که کم میارم این شعر بیدل دهلوی نجاتم میده: درون توست اگر خلوتی و انجمنی ست برون ز خویش کجا می روی جهان خالی است اما حالم این روزها خراب تر از این حرفاست و به احترام مولانا میگه: در محفل خود راه مده همچو منی را افسرده دل افسرده کند انجمنی را نمی نویسم. متاسفانه مرورگر شما، قابیلت پخش فایل های صوتی تصویری را در قالب HTML5 دارا نمی باشد. توصیه ما به شما استفاده از مروگرهای رایج و بروزرسانی آن به آخرین نسخه می باشد با این حال ممکن است مرورگرتان توسط پلاگین خود قابلیت پخش این فایل را برای تان فراهم